කවි ලියැවුණේ ම

මට ඔබව තදින් බදා වැලඳ
සිපගන්න ම සිතුන දිනවල ය.

“මේ දැන් දකින්න ඕනමයි” කියන…
දඩබ්බර හිත හා යුද වදින මොහොතක ය.

නුඹ ළඟම දැවටීම
ඔය ඇස් අසල ගැවසීම
හීනයක දවටා
හිත එතුළ ගිලී සැනසෙනා විට දී ය

කවි තප්පරක් ස්වයංවාරණ තිබ්බත්
හුස්මක් පාසා ම ඵ් සියලු දේ රැක්කත්,

හුඟක් කවි ලියවුණේ ම

නුඹව ම ඇවැසියි කියා හිත
මුරණ්ඩු ම වුණ දවසට ය.

මම හිටියෙ නිර්වාණය ලබන්න

ඔන්න මෙන්න කියලා

ඒ වගේ සැහැල්ලුවක්

ඒ වගේ තෘප්තියක්

ඒ වගේ සතුටක්

මට මීට කලින් දැනිලා තිබුණෙ නෑ.

ඒ මොහොතින් ඊළඟ මොහොත වෙනස් වුණේ ඉතා සියුම් විදිහට

මාව දෝරෙ ගලනවා

මම සැනසෙනවා

මම පාවෙනවා

මට දැනෙනවා මා තුළින් මාව උතුරනවා

මෙහෙම ලියන්න වචන එන්නේ කොහෙන්ද ?”

“හදවතින්…”

“ඒ ගැන කියන්න.”

” හදවත හරහා ඇවිදින්න කියන එක පහසු දෙයක් නෙවෙයි. අපේ හදවත් මත ඇවිදපු අය විතරක් නෙවෙයි දුවපු අයත් අපිව රිදවලා තියෙනවා ගොඩක්. රිදුම එන්නේ කොතැනින්ද කියල කියන්න ගොඩක් අය දන්නෙ නැහැ. ඒක ඉතා ගැඹුරින් මතුවෙන්නේ; හරියට ආගාධයකින් වගේ. ඒ ආගාධයට පනින්නේ නැතිව ඒක අපිට දැන ගන්න බැහැ. තමන්ගේම මාවතකින් ඒ ගැඹුර පියමං කරපු හදවත් වලින් තමයි මෙවැනි දිලිසුම් වචන එන්නේ. පෙපර්මින්ට්