සැප්තැම්බර් 20 නිකුත් වේ..

”මම බිඳුණු කෙනෙක්…සම්පූර්ණයෙන් නැතත් මම භාගෙට හරි බිඳුණු කෙනෙක් ත්‍රිශූල්‍ය සර්…ඉතින් ඔයාට බෑ බිඳුණු මට ආදරේ කරන්න…ඔයාගේ ලස්සන ජීවිතය මම නිසා විසිරිලා යනවට මම කැමති නෑ…ඉතින් එදා අහපු දේට මට කැමති වෙන්න කොහෙත් ම විදිහක් නෑ…” ”ඔයා බිඳුණු කෙනෙක් නෙවේ යුහන්සා…ඔයා පෙති හයිය මලක්…ජීවිතේ අමාරුම තැන් දරා ගෙන හැම පෙත්තක් ම විහිදගෙන ඉන්න රතු රෝස මලක්…ගොඩක් හිත හයිය පුංචි ගෑණු ළමයෙක්…”

“සිහින.. ඔයා කියන ඕනම දෙයක් මං කරන්නම්.. ඕනම දෙයක්.. මට මගේ දරුවාව ගෙනල්ලා දෙන්න සිහින.. කොහෙන්හරි මට මගේ අහිංසක දරුවාව ගෙනල්ලා දෙන්න.. මේ දේවල්වලට මගේ බඩට ආපු අහිංසක දරුවා මොනා කරන්නද..? එයා මොන වරදක් කළාටද ඒ දරුවාට එහෙම කලේ..? කවුද දන්නේ ඒ වෙන කාගෙවත් නෙමෙයි ඔයාගේම දරුවාද කියලා.. කවුද දන්නේ ඒ පැටියාගේ ඇගේ දුවන්නේ සිංහවංශ ලේමද කියලා..”

මියැසි අඬ අඬා කිව්ව ඒ වචන ටික ඇහෙනකොට සිහින මොහොතකට ගල් ගැහුණා. තමන් ගත්ත සමහර තීරණ හරිද වැරදිද කියලා හිතාගන්න බැරි තැනකට සිහින ආවා. එත් ඒ කිසිම දෙයක් ආපස්සට හරවන්න පුළුවන් තැනක නෙමෙයි මේ වෙද්දි තිබුණේ.

ජීවිතයේ සමහර දේවල් සරලව අත් විඳිය යුතු අතර කිසි විටෙකත් පැහැදිලි නොකළ යුතුය. ප්‍රේමය යනු එවැනි දෙයකි.

ඉතින්…

බලා සිටීම දුෂ්කරම දෙය බව මම අත්දැකිමෙන් ඉගෙනගෙන ඇත්තෙමි. එනමුත් ඔබ නොඑන බව දැන දැනත්… ඔබ මා අසල නැති බව දැන දැනත්… එවැනි මොහොතවල් වලදී පවා ඔබ මා සමඟ සිටින බවත්, අප ප්‍රේමයෙන් වෙලි ඇති බවත්, හදවතට දැනවීමට අවශ්‍යයි. එය ප්‍රේමය නම් සරලව මගේ වේදනාවෙන් හඬන වැලපෙන හදවතට පැහැදිලි කරන්නේ කෙසේදැයි මම නොදනිමි. ලතැවි ලතැවී සිටම දැන් දැන් හැගීම් කල් ඉකුත් වීමට ආසන්න වී තිබෙයි.

ඇස්වල ඉඳන්ම නහර තෙක් දුවන
ශෙනායා ගැන උතුරන තරම් කේන්තියක්
ඒ පපුව තුළ දැවි දැවී නිවුණේය.
කාන්තිමත් දෑස් මෙන්ම ඝනව වැඩුණ රැවුල,
මුහුණ පුරාම පිරිමි හැඩතල ඉස්මතුවන
තේනුකගේ මුහුණ දෙපාරක් වුවද
හැරී බලන්නට හැකි තරම් කඩවසම් විය.
පිරිමියෙකුට තිබිය යුතු පෞර්ෂය,
ඔහු දිහා බලන කෙනෙක්ට අඩුවක් නැතුවම
දකින්නට පුළුවන් විය.
පිරී ඇති උරහිස් පපුතුර මෙන්ම
ආඩම්බරකාර දේහ විලාශය
තේනුකගේ කඩවසම් බව වැඩි කළේය.
ලංකාවේ නම ගිය ව්‍යාපාරික නමක් රඳවන්නට
ඔහුගේ මව මහන්සි වූ තරම්ම
තේනුකට අවැසි වූයේ දිනෙන් දින
ව්‍යාපාරික ලෝකයේ වැජඹෙන්නටය.
තේනුක, පවුලේ එකම පිරිමි දරුවා බැවින්
ඔහුගේ ආඩම්බරකම තිබුණේ කිසිවෙකුට
දරන්නට පුළුවන් සීමාවක නොවීය.